cuut

piò ch’e’ pàsa e’ tèmp
e piò ch’a'j dèg,
ch’a-t zèrch,
e piò che t’a-t sluntàn.

e nèc cvànd ch’a so cvè
in zir a vajòna
pr’i chèmpsènt
u’m pe’ d’avdèt
int’la s-ciòma ‘d lòj
int’e’ dòpp mezdè,
in ch’e’ sughès prèst dla galavèrna,
int’e’ ròss d’a'l fòj,
int’a'l vòs e a’l vòj d’la zènt
e tra i mi’ artèj…

e dòpp un sgònd
a-n’t vègg za piò,
svèlta come ‘tci
a zughèr a “cuut”,
come i babì…

intànt s’è fàt un frèdd
da srè i capòt
e u-m tòca d’aravièm
vèrs cà sènza avèt
ciàp gnànc stavòlta,

vigljàca d’un’istè.