l’è un dè d’istè
e a-m sò distè acsè prèst
che u-m pe’ cvèsi aìr,
incòra aìr,
la frèza ch’a-n’aveva,
la sapa, e mi’ nunè,
la cisa pina ‘d zènt,
la cumignò, la fèsta,
la partita ‘d ping-pong,
dai va là ch’l'è tèrd
e muntè so pr’andès a ca’,
acsè strètt là ad’drì
che nèc l’inveràn
l’aveva ch’e savor
d’istè.

mè invèzi a vòj cumprè
d’i mètr ‘d cartapèsta,
bianca e negra, fe’ un bersaj
aiutèj la vèsta,

ch’è ciapa bèn la mira
pusibilmènt tla tèsta,
e u’j fèza avdè dabòn
du’ ch’l'è la fèsta.

e se t’a-n sè ‘d chi scòrr
t’e da rèssar ‘d dèstra…

e mè j scud a’j cmandeva
a e mi’ bàb e a la mi’ mama,
‘d zèrta a-n’i rubèva,
e a’j sènt incòra sunè
t’e’ fònd dla mi’ bisàca,
ins’e’ ‘d drì d’i calzòn curt.

j scud: bèla ciustè,
t’è vèst cum va’ la stòria.

a mi’ fiòl t’è lèt la sèra
a’j cànt ‘na tiritera,
ch’la cònta di culur
‘d tòtt i zèncv Riòn.

“Zàl l’è la vargògna,
Nègar l’è la tègna,
Ròss l’imbariagòt,
Vèrd e pì d’invigia,
Biànc come e’ linzòl
ch’l'è mèj stuglej insòra.

Int’e’ Palio a’j crèd incòra,
ma a vòj ch’e’ sèja e’ vera…”

una fila ‘d ricurd,
a-n so fe’ a tirèj veja
istèss che pulì e tulìr
cun e’ curtèl la sfòja
ch’la s’è atachèda
e inciòn
inciòn
sa cum u-s fa a aravièla.

ch’i fòss ch’incòra i fà d’al rig
e d’i cunfèn,
e l’unitè d’italia
l’è un cvèl ch’a-n rièss
a avdè d’avsèn:

e’ sra i ucèl, la vèsta
o che l’italia
l’a-n s’è incòra dèsta.

l’à vstì da spòsa
i sid, la cisa

e sòta i silènzi,
a sògn,
intànt che un pàsa
inciòn.

e infàti ò vèst ch’j n’è pasè
a dè la nèv,

pr’andè a truvè e’ Signòr
u’j n’è ‘na schèrpa,

e i pèn ins e’ sagrè
j-s’è s-ciantè
da e’ pès,

o ch’j s’è stoff
‘d stè d’astè…

e’ d’drì dla cisa
s’ò vèst bèn,
l’à tirat una carvaja
che u’j pàsa i chèn,
garnè int’la bòcca.

a pèns t’e’ sepa:
e’ prit l’è mort.

e prèma o pu’,
a tott u-s tòcca.

u-s slònga la berba,
e u-m vèn i cavèll biènch.

a’l gèva ‘na vòlta
e l’è incòra e’ vèra,
se u-n fòss par te
che un dè t’purtèss
la premavèra,

e incù j anvud, e’ fug
cvand ch’e vèn sera,
tòtt cvèll ch’a-n’avrèbb
ch’i finèss mai

sòta l’èlbar a-v pòrt un telecmànd,
mitii la pausa.

mè, vstì da Bab Nadèl:
un pò a-mi asarmèj.

a-n’ò piò la vòs
ch’l'a-m cònta la gvèra,
i Neozelandìs int’la nòstra tèra.

d’la Nova Zelanda a’ cnòs sol i kiwi,
long’a i filèr d’la campagna ‘nibieda

ma la memoria a la tègn a e’ gvinzaj:
t’savèss cum ch’la tira, a’ fèz d’a'l fadig

e e’ tèmp ‘d do’ ciacar u-s’è pèrs cun j amig.

l’è un po’ ch’a-n’u-m mèt
cvèl adòs o atòrn a e’ còl e, a-l vit?,
a-m sò giazè.

a-m’ò da spicè,
ch’e’ i tram tla vita
i-n’à incòra fini ‘d pasè

e i fiur che un dè
i salutè e’ mi’ ariv
a-n’i vègg piò,
gnànc dla da la siv.

mama, bàb, stasim d’astè
che ormai zò a-n vòj calè.